Başarının Yolu Düz Değildir

Kasabanın en eski demir atölyesi, yıllardır aynı sesle ayakta duruyordu. Çekiç sesi… Bu ses sabahın ilk ışığında başlar, akşam ezanına kadar sürerdi. İnsanlar o sesi duyunca dükkânın hâlâ açık olduğunu anlar, içleri rahat ederdi. Çünkü o dükkân sadece demir dövmezdi. Sabrı, emeği ve insanın kendini yeniden kurmasını da işlerdi.

Atölyenin sahibi Yusuf Usta, artık saçlarına tamamen ak düşmüş bir demirciydi. Gençliğinde yaptığı kapılar başka şehirlere gönderilmiş, adı ustalar arasında saygıyla anılır olmuştu. Onu tanıyanlar, başarısı anlatılınca en çok ellerinin konuştuğunu fark ederdi. Çünkü elleri yara izleriyle doluydu.

Bir gün çırağı Mehmet dayanamadı, sordu:

"Usta, herkes seni çok başarılı biri olarak görüyor. Hiç mi korkmadın? Hiç mi pes etmek istemedin?"

Yusuf Usta hafifçe gülümsedi. Elindeki kızgın demiri örsün üstüne bıraktı. Sonra avuç içini açtı. Parmaklarının arasında eski yanık izleri vardı.

"Bak evlat, şimdi insanlar bu ellere bakınca ustalık görüyor ama bu izlerin her biri zamanında bana başarısızlık gibi gelmişti." dedi. Mehmet sessizce dinledi.

Yusuf Usta devam etti:

"İlk dükkânımı açtığımda yaptığım kapılar eğri çıkardı. İnsanlar geri getirirdi. Günlerce uğraşır, sonunda yine beğendiremezdim. Bir ara öyle bunaldım ki örsü satmayı düşündüm. Çünkü insan en çok da kendi emeğinin karşılıksız kaldığını görünce yoruluyor."

Sonra dışarıdaki yağmura baktı.

"Bir kış günüydü. Sipariş yetiştireceğim diye sabaha kadar çalıştım. Ellerim yandı, demir çatladı, bütün emek boşa gitti. O gece dükkânda tek başıma oturup kendime şunu sordum: Ben gerçekten bu işi biliyor muyum?" dedi.

Mehmet "Peki, sonra ne oldu?" diye sordu.

"Sonra anladım ki mesele düşmemek değilmiş. Mesele, düştükten sonra tekrar kalkabilmek ve düştükten sonra ne öğrendiğinmiş."

Yusuf Usta çekiçle demire bir kez daha vurdu.

"Bak şu demire. Ateşe girmeden şekil alıyor mu? Çekiç yemeden sağlamlaşıyor mu? İnsan da böyle. Başarı dediğin şey, dümdüz bir yol değil. İnişi var, çıkışı var. Hatta bazen insan yönünü tamamen kaybediyor ama o kayboluşların içinde bile bir şey öğreniyorsun."

Mehmet düşünceli şekilde ustasına baktı. Yusuf Usta’ nın yüzünde hafif bir tebessüm vardı.

"Şimdi geriye dönüp baktığımda o günkü sıkıntılar bana kötü görünmüyor. Hatta bazen özlüyorum. Çünkü insanın karakteri rahat günlerde değil, zor günlerde şekilleniyor. O zamanlar canımı yakan şeyler, bugün bana güç verdiğini hatırlatıyor." dedi.

Tam o sırada dükkâna yaşlı bir adam girdi. Elinde yıllar önce Yusuf Usta’ nın yaptığı eski bir demir kapının anahtarı vardı.

Adam "Usta, bu kapı otuz yıldır sapasağlam ayakta." dedi.

Yusuf Usta anahtarı eline aldı, gözleri kısa süreliğine daldı. Çünkü o kapıyı yaptığı dönemde kaç kez hata yaptığını, kaç gece uykusuz kaldığını bir tek kendisi biliyordu. Adam gittikten sonra Mehmet sessizce şunu söyledi:

"Demek ki başarı, hiç yara almamak değilmiş."

Yusuf Usta başını salladı.

"Hayır evlat. Başarı, yaralarına rağmen yola devam edebilmekmiş. Hatta bir gün dönüp o yaralara sevgiyle bakabilmekmiş." dedi.

Dışarıda yağmur durmuştu. Sokakta ince bir güneş açıyordu. Atölyenin içindeyse yine aynı ses yankılandı: Çekiç sesi…

Çünkü bazı insanlar başarının sadece sonucunu sever. Bazılarıysa o sonuca giderken düştüğü yolları da sahiplenir.

Peki, insanı gerçekten güçlü yapan şey, ulaştığı yer midir? Yoksa oraya gelirken taşıdığı izler midir? Başarıya ulaşmış insanlar, başarısızlıklarını da severler. Çünkü bilirler ki başarmanın yolu düz değildir, iniş çıkışlıdır.

Zorluklarla yüzleşince yara alırlar ama daha sonra geriye bakınca yaralar onlara sevimli gelir ve hatırladıkça tebessüm ederler. Onun için başarının yolunda olumsuzluklarla karşılaşırız ama onları nasıl tepki verdiğimiz, bir sonraki karşılaşmaları da etkiler.

• Facebook
• Twitter
• LinkedIn