Azla Yetinmek

Yağmur hafif hafif yağıyordu. Küçük dükkânın kepengini açan Emre, sabahın erken saatlerinde boş sokağa baktı. İçeri girdiğinde dükkândaki sessizlik her zamanki gibi onu karşıladı. Bir masa, birkaç raf ve köşede duran eski bir hesap makinesi. Hepsi buydu. Cebinde kalan son para ise sadece 20.000 TL idi. Arkadaşları onunla dalga geçiyordu.

"Bu parayla ticaret mi yapılır?"

"Sen önce kendini kurtar."

"Büyük düşünüyorsun ama cebin boş."

Emre hiçbirine cevap vermiyordu. Çünkü bazen insanın en büyük savaşı, başkalarına karşı değil, kendi içindek korkuya karşı verdiği savaştı.

İlk günler çok zordu. Sabah dükkânı açıyor, akşama kadar bazen tek bir müşteri bile gelmiyordu. İnsan boş dükkânda saatlerce oturunca ister istemez düşünmeye başlıyordu: "Acaba gerçekten yanlış mı yapıyorum?"

Emre’nin fark ettiği bir şey vardı. Az para, insanı düşündüğünden daha fazla eğitiyordu. Her harcamayı hesaplıyor, gereksiz hiçbir adım atmıyordu. Bir ürünü almadan önce üç kez düşünüyor, bir lira bile boşa gitmesin uğraşıyordu. Çünkü azla başlayan insanın hata yapma lüksü olmuyordu.

Bir gün yaşlı bir müşteri dükkâna geldi. Küçük bir ürün aldıktan sonra yanlışlıkla fazla para bıraktı. Emre fark ettiğinde adam çoktan sokağın sonuna yaklaşmıştı. İçinden bir ses şöyle diyordu: "Boş ver. Zaten zor durumdasın." Başka bir ses daha vardı. "Bugün küçücük bir yanlış yapan, yarın büyüyünce daha büyüğünü yapar."

Emre montunu aldı ve yağmurun altında adamın peşinden koştu. Fazla parayı uzattığında yaşlı adam kısa süre ona baktı. “Bugün bunu yapan insan az kaldı evlat,” dedi. Belki küçük bir olaydı ama Emre o gün şunu anladı: Ticaret sadece para kazanmak değildi. İnsan aslında karakterini büyütüyordu.

Aylar geçtikçe işler yavaş yavaş değişmeye başladı. Önce birkaç müşteri geldi. Sonra onların tavsiye ettiği başka insanlar. Emre hâlâ zengin değildi. Fakat insanların gözünde güvenilir bir isim olmaya başlamıştı.

Bir gün yakın bir arkadaşı ona sordu: “Nasıl dayanıyorsun? Bu kadar az sermayeyle insan yorulmaz mı?” Emre rafları düzenlerken hafifçe gülümsedi. “Az para insanı yormuyor. İnsanı, hemen büyük olmak istemek yoruyor.” dedi.

Gerçekten de birçok insan başlangıcı küçümsüyordu. Çünkü başlangıç sessizdi. Alkış yoktu. Kims konuşmuyordu. Sosyal medyada gösterilecek başarı hikâyeleri henüz oluşmamıştı. Emre artık biliyordu. Büyük işler, küçük ama sağlam alışkanlıklarla büyüyordu.

Az; ona sabrı öğretmişti.
Az; ona hesap yapmayı öğretmişti.
Az; ona gösterişsiz ilerlemeyi öğretmişti. Ve en önemlisi; az, ona kendini öğretmişti.

Yıllar sonra dükkân büyüdüğünde insanlar Emre’nin başarısından söz etmeye başladı. Yeni mağazalar açtı, yanında çalışan insanlar oldu. Fakat o hâlâ ilk dükkânındaki eski hesap makinesini saklıyordu. Çünkü ne zaman ona baksa, bugün sahip olduğu her şeyin küçük bir başlangıcın içinden çıktığını hatırlıyordu. Bir akşam dükkânı kapatırken genç çalışanlarından biri ona şunu sordu: "Abi, sence insanı başarıya götüren şey büyük sermaye mi?"

Emre kısa süre düşündü. Sonra yavaşça cevap verdi: "Hayır, insanı başarıya götüren şey, azı küçümseme yürümeye devam edebilmesidir." dedi.

Şimdi kendine şu soruyu sor: Eğer bugün elindeki küçük imkânları değersiz görüyorsan, yarın büyük fırsa geldiğinde gerçekten onları taşıyabilecek misin?